Planowe usunięcie jąder w znieczuleniu ogólnym z pełnym monitoringiem. Zabieg jednodniowy — pies wraca do domu tego samego dnia z planem leczenia bólu i kontroli.
Kastracja to chirurgiczne usunięcie obu jąder. Zabieg wykonujemy w znieczuleniu ogólnym, z jednego niewielkiego cięcia przed moszną. Po zabiegu organizm przestaje produkować testosteron, co wpływa na zachowania hormonozależne i eliminuje ryzyko chorób jąder.
Dla opiekuna oznacza to najczęściej mniejsze znaczenie terenu, mniejszą skłonność do ucieczek za sukami w cieczce i ograniczenie części zachowań agresywnych wobec innych samców. Kastracja nie zmienia charakteru psa ani nie „uspokaja” go w sensie temperamentu — o tym mówimy wprost podczas konsultacji.
U nas kastracja przebiega jak każdy zabieg planowy: według pisemnej ścieżki od kwalifikacji do znieczulenia (STD-01), przez monitoring śródoperacyjny (STD-02), do przekazania opieki na piśmie (STD-06).
Kastrację zalecamy jako zabieg planowy u dojrzałych psów, gdy opiekun nie planuje rozrodu, a także z powodów medycznych: przy chorobach gruczołu krokowego, guzach jąder, wnętrostwie lub przepuklinie kroczowej.
Wiek zabiegu ustalamy indywidualnie — u ras dużych i olbrzymich zwykle czekamy do zakończenia wzrostu kośćca, u psów małych zabieg można wykonać wcześniej. Nie ma jednego „właściwego” terminu dla wszystkich psów.
Przed zabiegiem pies przechodzi badanie kliniczne i kwalifikację do znieczulenia zgodnie ze standardem STD-01: osłuchanie serca i płuc, ocena błon śluzowych, badanie krwi (morfologia i biochemia) w naszym laboratorium. Na tej podstawie przypisujemy klasę ryzyka ASA i dobieramy protokół znieczulenia.
U psów starszych lub z szmerem nad sercem dokładamy konsultację kardiologiczną z echokardiografią. Jeśli którekolwiek jądro jest powiększone, wysyłamy je po zabiegu do badania histopatologicznego.
Pies przyjeżdża na czczo (12 godzin bez jedzenia, woda dostępna). Po ponownym badaniu i podpisaniu zgody zakładamy wenflon, podajemy premedykację z lekiem przeciwbólowym i wprowadzamy w znieczulenie. Pacjent jest intubowany i utrzymywany na znieczuleniu wziewnym.
Przez cały zabieg anestezjolog śledzi EKG, saturację, kapnografię, ciśnienie i temperaturę (STD-02). Pole operacyjne przygotowujemy aseptycznie (STD-05). Sam zabieg trwa zwykle 20–40 minut; rana jest zamykana szwami wchłanialnymi lub skórnymi, w zależności od pacjenta.
Wybudzanie odbywa się na ogrzewanym stanowisku pod obserwacją. Większość psów wychodzi do domu po kilku godzinach, gdy stabilnie chodzi i przyjmuje wodę.
W domu: kołnierz lub body przez około 10–14 dni, spacery na smyczy, bez skakania i zabaw z innymi psami. Leki przeciwbólowe podajemy zgodnie z rozpiską (STD-04) — nie skracamy ich samodzielnie, nawet jeśli pies wygląda dobrze.
Kontrola rany po 2–3 dniach, zdjęcie szwów (jeśli są) po 10–14 dniach. Zadzwoń, jeśli rana się rozchodzi, wycieka z niej płyn, moszna jest mocno obrzęknięta albo pies nie chce jeść ponad dobę.
Zapotrzebowanie energetyczne spada o około 20–30%. Jeśli utrzymamy dotychczasowe porcje, pies rzeczywiście przybierze na wadze. Po zabiegu omawiamy korektę dawki karmy.
Tak — implant hormonalny, który czasowo hamuje produkcję testosteronu. Przydaje się jako „test” przed decyzją o kastracji przy problemach behawioralnych. Nie leczy chorób jąder ani wnętrostwa.
Zwykle od rana do wczesnego popołudnia. Dokładną godzinę odbioru podajemy telefonicznie po wybudzeniu.
Ogranicza zachowania zależne od testosteronu, ale nie zmienia temperamentu ani nie zastępuje szkolenia. Przy problemach z zachowaniem warto połączyć zabieg z pracą z behawiorystą.
Każdy przypadek prowadzimy indywidualnie — powyższy zakres, wskazania i przebieg mają charakter orientacyjny; dokładny plan diagnostyki i leczenia ustalamy podczas konsultacji. Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji weterynaryjnej.
Zadzwoń lub umów konsultację — plan diagnostyki i leczenia przedstawimy na piśmie, przed decyzją.