Zapis czynności elektrycznej serca — badanie z wyboru przy omdleniach, nieregularnym tętnie i podejrzeniu arytmii, a także element kwalifikacji do znieczulenia. Bezbolesne, kilkanaście minut.
Elektrokardiografia rejestruje impulsy elektryczne, które sterują skurczem serca. Na zapisie widać, czy rytm jest regularny, skąd pochodzi (z prawidłowego rozrusznika czy z innego ogniska), czy nie ma dodatkowych pobudzeń, bloków przewodzenia lub pauz. Echo serca pokazuje budowę i mechanikę — EKG pokazuje „instalację elektryczną”; te badania się uzupełniają, ale nie zastępują.
Zapis wykonujemy elektrodami przypiętymi do skóry kończyn, na leżąco lub — u niespokojnych pacjentów — na stojąco czy na kolanach opiekuna. Trwa kilka do kilkunastu minut i jest całkowicie bezbolesny; nie stosujemy sedacji, bo zmieniłaby wynik.
EKG jest też stałym elementem monitoringu śródoperacyjnego na naszym stanowisku anestezjologicznym (STD-02) — każde znieczulenie ogólne przebiega pod ciągłą kontrolą rytmu.
Przy omdleniach, epizodach nagłego osłabienia, nieregularnym lub bardzo wolnym/szybkim tętnie wyczutym przez lekarza, u psów ras predysponowanych do arytmii (doberman, bokser), przy zaburzeniach elektrolitowych (np. w chorobie Addisona, po zatruciach) oraz w kwalifikacji do znieczulenia u seniorów i pacjentów kardiologicznych.
Ponieważ krótki zapis może nie uchwycić napadowej arytmii, w uzasadnionych przypadkach zalecamy monitorowanie holterowskie — do wykonania wskażemy współpracujący ośrodek.
EKG nie wymaga przygotowania. Zwykle łączymy je z osłuchaniem i echokardiografią, bo arytmia często wynika z choroby strukturalnej serca. Przy podejrzeniu przyczyn pozasercowych dołączamy badanie krwi z elektrolitami (laboratorium na miejscu), a w kwalifikacji do znieczulenia — pełen pakiet według STD-01.
Zwierzę kładziemy na prawym boku na izolowanej macie (lub badamy w pozycji, którą toleruje), przypinamy cztery elektrody z żelem i rejestrujemy zapis w kilku odprowadzeniach przez kilka minut, a przy podejrzeniu rzadkiej arytmii dłużej. Lekarz ocenia zapis od razu: częstość, rytm, morfologię załamków i odstępy.
Wynik z opisem omawiamy na miejscu. Jeśli wykryjemy arytmię wymagającą leczenia, ustalamy leki i kontrolne EKG; jeśli zapis jest prawidłowy, a objawy się powtarzają, rekomendujemy holter.
Po badaniu zwierzę wraca do normalnej aktywności. Przy wprowadzeniu leków antyarytmicznych kontrolne EKG planujemy po 1–2 tygodniach, potem według potrzeby. Zadzwoń natychmiast, jeśli powtórzy się omdlenie, pojawi się bardzo słabe lub nieregularne tętno albo duszność.
Nie. EKG ocenia rytm, ale nie pokazuje zastawek ani mięśnia sercowego. Przy szmerze lub podejrzeniu niewydolności potrzebne jest echo.
Niekoniecznie; omdlenia różnicujemy z napadami padaczkowymi i innymi przyczynami. EKG i echo są pierwszym krokiem, a nagranie epizodu telefonem bardzo pomaga.
Nie mamy własnego rejestratora holterowskiego. Gdy jest potrzebny, kierujemy do współpracującego ośrodka i interpretujemy wynik razem z resztą diagnostyki.
Każdy przypadek prowadzimy indywidualnie — powyższy zakres, wskazania i przebieg mają charakter orientacyjny; dokładny plan diagnostyki i leczenia ustalamy podczas konsultacji. Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji weterynaryjnej.
Zadzwoń lub umów konsultację — plan diagnostyki i leczenia przedstawimy na piśmie, przed decyzją.