Badanie moczu z oceną osadu w naszym laboratorium — kluczowe przy chorobach nerek, zapaleniu pęcherza i kamicy. Pobranie w domu lub na miejscu pod kontrolą USG.
Badanie ogólne moczu składa się z trzech części: oceny fizycznej (barwa, przejrzystość, ciężar właściwy — czyli jak dobrze nerki zagęszczają mocz), badania paskowego (białko, glukoza, krew, bilirubina, pH) i mikroskopowej oceny osadu, w której widać krwinki, bakterie, kryształy i wałeczki nerkowe.
Mocz to najprostsze i często najbardziej czułe badanie nerek: obniżony ciężar właściwy pojawia się wcześniej niż wzrost kreatyniny we krwi. Kryształy w osadzie podpowiadają rodzaj kamicy i dietę, a stosunek białka do kreatyniny (UPC) mówi o uszkodzeniu nerek. Przy podejrzeniu infekcji mocz pobrany jałowo wysyłamy na posiew z antybiogramem.
Badanie wykonujemy na miejscu, wynik mamy zwykle w ciągu 30–60 minut.
Badanie moczu zalecamy przy każdej zmianie w oddawaniu moczu (częstomocz, krew, parcie, siusianie poza kuwetą), przy zwiększonym pragnieniu, w kontroli chorób nerek, cukrzycy i choroby Cushinga, w pakiecie geriatrycznym oraz jako uzupełnienie badania krwi przed znieczuleniem u seniorów.
U kotów z nawracającymi problemami z pęcherzem powtarzamy je co kilka miesięcy, u zwierząt z kamicą — po zmianie diety, by sprawdzić, czy kryształy zniknęły.
Najlepsza jest próbka porannego moczu, dostarczona w czystym pojemniku w ciągu 2–4 godzin (w lodówce do 6 godzin). U kota pomaga niewchłaniający żwirek, który wydajemy w recepcji; u psa — czysty pojemnik podstawiony w trakcie siusiania, najlepiej ze środkowego strumienia.
Jeśli potrzebny jest posiew lub próbka domowa jest niemożliwa do zdobycia, pobieramy mocz na miejscu cystocentezą — nakłuciem pęcherza cienką igłą pod kontrolą USG. Jest to szybkie, bezpieczne i najbardziej wiarygodne pobranie; prosimy wtedy nie wypuszczać psa tuż przed wizytą, żeby pęcherz był wypełniony.
Po badaniu klinicznym oceniamy próbkę: mierzymy ciężar właściwy refraktometrem, wykonujemy test paskowy, wirujemy mocz i oglądamy osad pod mikroskopem. Jeśli w osadzie są bakterie, a próbka była pobrana jałowo, wysyłamy ją na posiew (wynik w 3–5 dni). Przy podejrzeniu choroby nerek oznaczamy UPC.
Wynik omawiamy z Państwem na miejscu, zestawiając go z badaniem krwi i USG, jeśli zostały wykonane. Całość zajmuje zwykle około godziny.
Po cystocentezie w pierwszym moczu może pojawić się śladowa ilość krwi — to normalne i mija w ciągu doby. Zwierzę nie wymaga żadnych ograniczeń.
Leczenie (dieta, leki, zwiększenie podaży wody) rozpoczynamy od razu; kontrolne badanie moczu planujemy zwykle po 4–6 tygodniach lub po zakończeniu antybiotyku. Proszę dzwonić natychmiast, jeśli zwierzę przestanie oddawać mocz lub stanie się apatyczne.
Najlepiej dostarczyć go w ciągu 2 godzin; w lodówce próbka zachowuje wartość do 6 godzin. Starszy mocz daje fałszywe wyniki osadu i pH.
Tak — to rutynowe pobranie pod kontrolą USG cienką igłą, trwające kilka sekund. Większość zwierząt nawet go nie zauważa, a próbka jest jałowa, co umożliwia posiew.
Nie. Pasek nie ocenia ciężaru właściwego ani osadu, a to one przesądzają o rozpoznaniu. Kryształy i bakterie widać tylko pod mikroskopem.
Proszę pobrać w recepcji niewchłaniający żwirek. Jeśli to zawiedzie, pobierzemy mocz na miejscu przez nakłucie pęcherza.
Każdy przypadek prowadzimy indywidualnie — powyższy zakres, wskazania i przebieg mają charakter orientacyjny; dokładny plan diagnostyki i leczenia ustalamy podczas konsultacji. Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji weterynaryjnej.
Zadzwoń lub umów konsultację — plan diagnostyki i leczenia przedstawimy na piśmie, przed decyzją.