Jak krok po kroku oceniamy, czy pacjent może bezpiecznie otrzymać znieczulenie — od rejestracji zabiegu, przez ankietę, badanie i klasę ASA, po decyzję, plan anestezjologiczny i kontrolę w dniu zabiegu.
System tworzy sprawę „kwalifikacja anestezjologiczna” powiązaną z pacjentem, właścicielem, planowanym zabiegiem i terminem.
Rejestracja potwierdza dane właściciela, gatunek, rasę, płeć, wiek, masę ciała, mikrochip oraz dane kontaktowe na dzień zabiegu.
Właściciel wypełnia formularz elektronicznie lub w recepcji.
Formularz obejmuje m.in. aktualne objawy, choroby przewlekłe, wcześniejsze znieczulenia i reakcje niepożądane, przyjmowane leki, suplementy, alergie, dietę, wymioty, kaszel, omdlenia, zaburzenia oddawania moczu i kału oraz informacje o ostatnim posiłku i wodzie.
Lekarz lub technik przegląda poprzednie wizyty, rozpoznania, hospitalizacje, wyniki laboratoryjne, historię zabiegów oraz uprzednie karty znieczulenia.
System oznacza alertami:
Lekarz wykonuje i zapisuje pełne badanie pacjenta: stan świadomości i zachowanie, masa ciała, kondycja BCS, temperatura, tętno, oddechy, błony śluzowe, CRT, osłuchanie serca i płuc, nawodnienie, jama ustna, węzły chłonne, brzuch, skóra oraz ocena neurologiczna lub ortopedyczna, gdy wskazana.
Odnotowuje się również stopień stresu i możliwość bezpiecznej obsługi pacjenta. Może to wpływać na wybór premedykacji oraz organizację przyjęcia.
Lekarz przypisuje klasę ASA oraz opisuje ryzyka specyficzne dla pacjenta. Przypisanie statusu ASA powinno następować po analizie wywiadu, badania klinicznego i badań dodatkowych.
Lekarz wybiera pakiet badań zgodnie z wiekiem, gatunkiem, planowanym zabiegiem, klasą ASA i wykrytymi nieprawidłowościami.
Przykładowe zlecenia: morfologia, biochemia, elektrolity, glukoza, badanie moczu, ciśnienie tętnicze, koagulogram, EKG, RTG klatki piersiowej, echo serca lub USG.
Przy podejrzeniu choroby serca lub oddechowej wskazana może być dalsza ocena obrazowa oraz EKG lub echokardiografia.
U pacjentów geriatrycznych szczególne znaczenie ma ocena nerek i funkcji serca, a przy chorobach układu krążenia lub oddechowego można rozważyć preoksygenację.
Decyzja powinna zawierać uzasadnienie, ocenę ryzyka, wymagane działania oraz osobę odpowiedzialną za ich wykonanie.
Lekarz określa: cel procedury, przewidywany czas, schemat premedykacji, analgezji, indukcji, podtrzymania, płynoterapii, zabezpieczenia dróg oddechowych, monitoringu i rekonwalescencji.
W planie wskazuje się osoby odpowiedzialne: lekarza wykonującego zabieg, osobę indukującą, osobę monitorującą i osobę nadzorującą wybudzenie.
Właściciel otrzymuje instrukcję przygotowania pacjenta, w tym godzinę przyjęcia, zasady głodówki, informację o podawaniu leków oraz dane kontaktowe do placówki.
Dla zdrowych psów i kotów zaleca się zwykle ograniczenie pokarmu przez co najmniej 6 godzin przed znieczuleniem, natomiast woda nie powinna być rutynowo ograniczana aż do czasu bezpośrednio przed premedykacją; zasady mogą się różnić u pacjentów szczególnego ryzyka.
Lekarz omawia z właścicielem zakres procedury, korzyści, ryzyka, możliwe powikłania, alternatywy, planowane badania i przybliżone koszty.
Właściciel podpisuje zgodę na znieczulenie, zabieg oraz ewentualne działania ratunkowe w granicach określonych w formularzu.
System rejestruje datę, godzinę, osobę udzielającą informacji, wersję formularza i podpis.
Personel potwierdza tożsamość pacjenta, aktualną masę ciała, status głodówki, ostatnie podane leki, zmianę objawów i kompletność zgody.
Lekarz powtarza kluczową ocenę kliniczną, szczególnie gdy od poprzedniego badania minęło więcej czasu lub stan pacjenta się zmienił.
System tworzy sprawę „kwalifikacja anestezjologiczna” powiązaną z pacjentem, właścicielem, planowanym zabiegiem i terminem.
Rejestracja potwierdza dane właściciela, gatunek, rasę, płeć, wiek, masę ciała, mikrochip oraz dane kontaktowe na dzień zabiegu.
Właściciel wypełnia formularz elektronicznie lub w recepcji.
Formularz obejmuje m.in. aktualne objawy, choroby przewlekłe, wcześniejsze znieczulenia i reakcje niepożądane, przyjmowane leki, suplementy, alergie, dietę, wymioty, kaszel, omdlenia, zaburzenia oddawania moczu i kału oraz informacje o ostatnim posiłku i wodzie.
Lekarz lub technik przegląda poprzednie wizyty, rozpoznania, hospitalizacje, wyniki laboratoryjne, historię zabiegów oraz uprzednie karty znieczulenia.
System oznacza alertami:
Lekarz wykonuje i zapisuje pełne badanie pacjenta: stan świadomości i zachowanie, masa ciała, kondycja BCS, temperatura, tętno, oddechy, błony śluzowe, CRT, osłuchanie serca i płuc, nawodnienie, jama ustna, węzły chłonne, brzuch, skóra oraz ocena neurologiczna lub ortopedyczna, gdy wskazana.
Odnotowuje się również stopień stresu i możliwość bezpiecznej obsługi pacjenta. Może to wpływać na wybór premedykacji oraz organizację przyjęcia.
Lekarz przypisuje klasę ASA oraz opisuje ryzyka specyficzne dla pacjenta. Przypisanie statusu ASA powinno następować po analizie wywiadu, badania klinicznego i badań dodatkowych.
Lekarz wybiera pakiet badań zgodnie z wiekiem, gatunkiem, planowanym zabiegiem, klasą ASA i wykrytymi nieprawidłowościami.
Przykładowe zlecenia: morfologia, biochemia, elektrolity, glukoza, badanie moczu, ciśnienie tętnicze, koagulogram, EKG, RTG klatki piersiowej, echo serca lub USG.
Przy podejrzeniu choroby serca lub oddechowej wskazana może być dalsza ocena obrazowa oraz EKG lub echokardiografia.
U pacjentów geriatrycznych szczególne znaczenie ma ocena nerek i funkcji serca, a przy chorobach układu krążenia lub oddechowego można rozważyć preoksygenację.
Decyzja powinna zawierać uzasadnienie, ocenę ryzyka, wymagane działania oraz osobę odpowiedzialną za ich wykonanie.
Lekarz określa: cel procedury, przewidywany czas, schemat premedykacji, analgezji, indukcji, podtrzymania, płynoterapii, zabezpieczenia dróg oddechowych, monitoringu i rekonwalescencji.
W planie wskazuje się osoby odpowiedzialne: lekarza wykonującego zabieg, osobę indukującą, osobę monitorującą i osobę nadzorującą wybudzenie.
Właściciel otrzymuje instrukcję przygotowania pacjenta, w tym godzinę przyjęcia, zasady głodówki, informację o podawaniu leków oraz dane kontaktowe do placówki.
Dla zdrowych psów i kotów zaleca się zwykle ograniczenie pokarmu przez co najmniej 6 godzin przed znieczuleniem, natomiast woda nie powinna być rutynowo ograniczana aż do czasu bezpośrednio przed premedykacją; zasady mogą się różnić u pacjentów szczególnego ryzyka.
Lekarz omawia z właścicielem zakres procedury, korzyści, ryzyka, możliwe powikłania, alternatywy, planowane badania i przybliżone koszty.
Właściciel podpisuje zgodę na znieczulenie, zabieg oraz ewentualne działania ratunkowe w granicach określonych w formularzu.
System rejestruje datę, godzinę, osobę udzielającą informacji, wersję formularza i podpis.
Personel potwierdza tożsamość pacjenta, aktualną masę ciała, status głodówki, ostatnie podane leki, zmianę objawów i kompletność zgody.
Lekarz powtarza kluczową ocenę kliniczną, szczególnie gdy od poprzedniego badania minęło więcej czasu lub stan pacjenta się zmienił.
Procedura opisuje standard postępowania przychodni; o szczegółach kwalifikacji konkretnego pacjenta decyduje prowadzący lekarz.
Badanie, wyniki krwi i ocena ryzyka w skali ASA przed każdą narkozą — zgodnie z naszym standardem STD-01. Dzięki temu znieczulenie planujemy pod konkretnego pacjenta.
Znieczulenie wziewne lub złożone prowadzone według standardu STD-02: intubacja, ciągły monitoring parametrów życiowych, ogrzewanie i osobna osoba pilnująca pacjenta przez cały zabieg.
Wizyta przed zabiegiem: badanie, krew, ocena ryzyka znieczulenia (STD-01) i jasne instrukcje, jak przygotować zwierzę w domu.
Płytkie, kontrolowane uspokojenie do RTG, USG, opatrunków i pobierania próbek — z monitoringiem, odwracalnymi lekami i szybkim wybudzeniem.