Szczepienia szczeniąt, kociąt i zwierząt dorosłych według indywidualnego kalendarza, zawsze poprzedzone badaniem klinicznym.
Szczepienie uczy układ odpornościowy rozpoznawać konkretny wirus lub bakterię, zanim dojdzie do prawdziwego zakażenia. U psów chronimy przede wszystkim przed nosówką, parwowirozą, chorobą Rubartha i wścieklizną (obowiązkowa w Polsce), dodatkowo przed leptospirozą i kaszlem kenelowym. U kotów podstawą są panleukopenia, herpeswiroza i kaliciwiroza, a u kotów wychodzących także białaczka kotów (FeLV) i wścieklizna.
Każde szczepienie poprzedza krótkie badanie kliniczne — szczepimy tylko zwierzę zdrowe, bo tylko wtedy odporność wytworzy się prawidłowo. Fakt szczepienia wpisujemy do książeczki zdrowia lub paszportu i do karty pacjenta.
Kalendarz układamy indywidualnie: inaczej dla szczeniaka z hodowli, inaczej dla kota niewychodzącego, inaczej dla psa jeżdżącego na wystawy lub za granicę.
Szczenięta i kocięta rozpoczynają cykl około 6.–8. tygodnia życia i otrzymują 2–3 dawki co 3–4 tygodnie, aż do ukończenia 16 tygodni. Wścieklizna u psa jest obowiązkowa po ukończeniu 3. miesiąca życia i wymaga corocznego powtarzania.
U dorosłych zwierząt dawki przypominające podajemy co 1–3 lata, zależnie od szczepionki i stylu życia. Przy zaległościach nie zaczynamy od zera — ustalamy, ile dawek faktycznie trzeba nadrobić.
Przed każdą dawką lekarz bada zwierzę: temperatura, błony śluzowe, węzły chłonne, osłuchiwanie. Jeśli kot lub pies ma biegunkę, gorączkę albo jest po świeżej chorobie, szczepienie przesuwamy — wpisanie chorego zwierzęcia w kalendarz daje fałszywe poczucie ochrony.
U kociąt o nieznanym pochodzeniu przed szczepieniem przeciw FeLV zalecamy test na FeLV/FIV. Odrobaczenie na 1–2 tygodnie przed szczepieniem poprawia odpowiedź na szczepionkę.
Po badaniu klinicznym omawiamy, które szczepionki i dlaczego. Preparat podajemy podskórnie — u psa w okolicę boku ciała, bardziej doogonowo (nie w okolicę łopatki), u kota, zgodnie z zaleceniami, w kończynę. Cała wizyta trwa około 15–20 minut.
Wpisujemy szczepienie do książeczki lub paszportu z numerem serii i datą kolejnej dawki. Prosimy zostać z nami 10–15 minut po podaniu, żeby wykluczyć rzadką ostrą reakcję.
W dniu szczepienia warto ograniczyć długie spacery i intensywną zabawę. Lekka senność lub mniejszy apetyt mogą utrzymać się 1–2 dni, a niewielki guzek w miejscu wkłucia nawet kilkanaście dni — wszystko to samo ustępuje.
Proszę zadzwonić natychmiast, jeśli pojawią się wymioty, obrzęk pyska, trudności z oddychaniem lub silna apatia — to rzadkie objawy reakcji, które wymagają szybkiej interwencji.
Pełną ochronę daje ostatnia dawka cyklu, około 16. tygodnia. Wcześniej można wynosić szczeniaka na ręku i pozwalać na krótkie kontakty w bezpiecznym otoczeniu — socjalizacja jest równie ważna jak odporność.
Tak. Wirus panleukopenii i kaliciwirus można przynieść do domu na butach i ubraniu. Zakres szczepień u kota domowego jest jednak węższy niż u wychodzącego.
U psa tak — co roku, po ukończeniu 3. miesiąca życia. U kota nie jest obowiązkowe, ale zalecamy je kotom wychodzącym i wymagane jest przy wyjeździe za granicę.
Proszę się nie martwić. Sprawdzimy w książeczce, ile czasu minęło, i ustalimy, czy wystarczy jedna dawka, czy trzeba powtórzyć dwie.
Każdy przypadek prowadzimy indywidualnie — powyższy zakres, wskazania i przebieg mają charakter orientacyjny; dokładny plan diagnostyki i leczenia ustalamy podczas konsultacji. Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji weterynaryjnej.
Zadzwoń lub umów konsultację — plan diagnostyki i leczenia przedstawimy na piśmie, przed decyzją.